U tjeskobi svojoj zazvah Jahvu i k Bogu svome zavapih; iz Hrama Svoga On začu glas moj, a vapaj moj pred Njim doprije u uši Njegove.
U tjeskobi svojoj zazvah Jahvu i k Bogu svome zavapih; iz Hrama Svoga On začu glas moj, a vapaj moj pred Njim doprije u uši Njegove.
Zatrese se i uzdrhta zemlja, a temelji gora zadrhtaše i zaljuljaše se, jer usplamtje Njegov Gnjev.
Uzađe dim iz Njegovih nosnica, a oganj iz Njegovih usta proždiraše, žeravice zaplamtješe od Njega.
Nagnu Nebesa i siđe, a gusti mrak bijaše pod Njegovim nogama.
Uzjaha na keruba i poletje, vinu se na krilima vjetra.
Uzađe dim iz Njegovih nosnica, a oganj iz Njegovih usta proždiraše, žeravice zaplamtješe od Njega.
Podiže se dim od gnjeva njegova, iz usta njegovijeh oganj, koji proždire i živo ugljevlje otskakaše od njega.
עָלָה עָשָׁן בְּאַפּוֹ וְאֵשׁ מִפִּיו תֹּאכֵל גֶּחָלִים בָּעֲרוּ מִמֶּֽנּוּ
'a.Lah 'a.Shan be./'a.P/o ve./'esh- mi./Pi/v to.Khel ge.cha.Lim ba.'a.Ru mi.Me./nu
Bilješke i bookmarkovi dostupni su prijavljenim čitateljima. Prijavi se da bi spremao komentare uz stihove.
"Uzađe dim u nosnici njegovoj i vatra iz usta njegovih proždire žeravice plamte od njega"
1. uzađe Izvornik: עָלָה ['a.Lah] Gramatika: Glagol u Qal perfektu, 3. lice jednine muškog roda. Označava radnju penjanja, uzdizanja ili dizanja, ovdje s naglaskom na dovršenost radnje. Značenje: Opisuje dinamičan početak Božje reakcije, kretanje prema gore koje simbolizira Njegovo ustajanje na sud. Dim se uzdiže kao vidljiv, zastrašujući znak Njegove prisutnosti.
2. dim Izvornik: עָשָׁן ['a.Shan] Gramatika: Imenica muškog roda u jednini, u apsolutnom stanju. Značenje: Čest simbol u teofanijama (npr. gorući grm ili pojava na gori Sinaj). Predstavlja skrivenu, ali opipljivu Božju moć, strahotnu prisutnost te posljedicu vatre Njegove svetosti.
3. u nosnici njegovoj Izvornik: בְּאַפּוֹ [be.'a.P/o] Gramatika: Imenica 'af' (nos, nosnica, gnjev) s prefiksom prijedloga 'be' (u) i pronominalnim sufiksom 3. lica jednine muškog roda (njegov). Značenje: Prisutna je snažna igra riječi jer 'af' označava i anatomski nos i apstraktni gnjev. Antropomorfna slika dima iz nosnica zorno dočarava intenzitet božanske ljutnje, jer su u antici gnjev i ubrzano disanje bili neraskidivo povezani.
4. i vatra Izvornik: וְאֵשׁ [ve.'esh-] Gramatika: Imenica ženskog roda u jednini spojena s veznikom 've' (i). Značenje: Vatra je jedan od najčešćih simbola Božje prisutnosti, pročišćenja i suda u Bibliji. Ovdje ističe Njegovu razornu moć kojom brani pravednika i sudi neprijateljima.
5. proždire Izvornik: תֹּאכֵל [to.Khel] Gramatika: Glagol u Qal imperfektu, 3. lice jednine ženskog roda (slaže se sa subjektom 'vatra' koja je ženskog roda). Doslovno znači 'jede'. Značenje: Personificira vatru kao živu, nezasitnu silu koja guta sve pred sobom. Božanska svetost i sud nisu pasivni, nego aktivno proždiru i uništavaju svako zlo koje im se nađe na putu.
6. žeravice Izvornik: גֶּחָלִים [ge.cha.Lim] Gramatika: Imenica, množina muškog roda (od jednine 'gechal'). Odnosi se na užareno ugljevlje. Značenje: Pojačava sliku nezaustavljive vrućine i Božjeg suda koji poput projektila izlazi iz Njegove blizine. Žeravice izlaze kao oružje Njegovog strašnog gnjeva nad nepravdom.
7. plamte Izvornik: בָּעֲרוּ [ba.'a.Ru] Gramatika: Glagol u Qal perfektu, 3. lice množine. Znači gorjeti, biti zapaljen ili plamtjeti. Značenje: Označava rezultat božanske vatre; Njegova prisutnost izaziva lančanu reakciju vatrenog suda. Sve u Njegovoj blizini pretvara se u gorući plamen pravde.
Ovaj stih (Psalam 18,9 / 2. Samuelova 22,9) koristi iznimno snažne antropomorfne i teofanske slike kako bi opisao Božji žestoki gnjev i Njegovu naglu reakciju na vapaj potlačenog pravednika. Bog je slikovito prikazan s dimom koji mu suklja iz nosnica i vatrom koja proždire iz usta, što vizualizira nezaustavljivu i silovitu snagu Njegove intervencije. Takve dramatične kozmičke slike, koristeći prirodne elemente vatre i dima, služe da bi se prenijela apsolutna svetost, zastrašujuća veličanstvenost i moć Stvoritelja koji se ratnički bori za svoj narod.
Korištenje metafore daha i nosa (hebrejski 'af' istovremeno znači nos i gnjev) duboko je ukorijenjeno u bliskoistočnoj kulturi u kojoj se ljutnja fiziološki i jezično povezivala s ubrzanim disanjem i dahtanjem. Božja reakcija na nepravdu ovdje nije apstraktna, promišljena distanca, već izrazito dinamičan, strastven i razoran nastup. Ovo poetično izražavanje naglašava da je Božji sud neumoljiv i uništavajuć prema zlu, ali istodobno predstavlja najviši oblik ljubavi i zaštite za one koji su Mu vjerni i utječu se Njegovoj moći.