Nagnu Nebesa i siđe, a gusti mrak bijaše pod Njegovim nogama.
Nagnu Nebesa i siđe, a gusti mrak bijaše pod Njegovim nogama.
Uzjaha na keruba i poletje, vinu se na krilima vjetra.
Postavi tamu skrovištem Svojim, oko Sebe šatorom Svojim tminu voda, guste oblake Nebesa.
Od bljeska pred Njim prođoše Njegovi oblaci, tuča i vatreno ugljevlje.
Jahve zagrmje u Nebesima, a Svevišnji pusti Svoj glas, tuču i ognjeno ugljevlje.
Postavi tamu skrovištem Svojim, oko Sebe šatorom Svojim tminu voda, guste oblake Nebesa.
Od mraka načini sebi krov, sjenicu oko sebe, od mračnijeh voda, oblaka vazdušnijeh.
יָשֶׁת חֹשֶׁךְ סִתְרוֹ סְבִֽיבוֹתָיו סֻכָּתוֹ חֶשְׁכַת מַיִם עָבֵי שְׁחָקִֽים
Ya.shet Cho.shekh sit.R/o se.vi.vo.Ta/v su.ka.T/o chesh.khat- Ma.yim 'a.Vei she.cha.Kim
Bilješke i bookmarkovi dostupni su prijavljenim čitateljima. Prijavi se da bi spremao komentare uz stihove.
"Postavi tamu skrovištem svojim, oko sebe šatorom svojim tminu voda, guste oblake nebesa."
1. postavi Izvornik: יָשֶׁת [yashet] Gramatika: Glagol, treće lice jednine muškog roda, nesvršeno (imperfekt) u apokopiranom (jusalnom) obliku od korijena š-y-t (שִׁית) - postaviti ili staviti. Često se koristi u hebrejskoj poeziji za označavanje dovršene prošle radnje. Značenje: Označava suverenu i namjernu Božju akciju usred kaosa. Bog aktivno stvara i postavlja zastrašujuće elemente prirode kao svoju zaštitu i veo, očitujući tako apsolutnu kontrolu.
2. tamu Izvornik: חֹשֶׁךְ [choshekh] Gramatika: Imenica muškog roda u jednini, u apsolutnom stanju. Ovo je osnovna hebrejska riječ za tamu, mrak ili odsutnost svjetla. Značenje: Tama ovdje ne označava odsustvo Boga niti prisutnost zla, već Njegovu nepristupačnost i misterij. To je koncentracija Njegove nesagledive i svete prisutnosti koju ljudsko oko ne može podnijeti.
3. skrovištem svojim Izvornik: סִתְרוֹ [sitro] Gramatika: Imenica סֵתֶר (seter - skrovište, zaklon, tajno mjesto) s pronominalnim sufiksom trećeg lica jednine muškog roda. Značenje: Podiže svijest o Božjoj transcendentnosti usred Njegove objave. Iako silovito i snažno intervenira u fizički svijet, On u svojoj biti ostaje otajstven i skriven od stvorenja.
4. oko sebe Izvornik: סְבִיבוֹתָיו [sevivotav] Gramatika: Prijedlog / imenica u množini s pronominalnim sufiksom trećeg lica jednine, doslovno znači "njegove okoline" ili "svuda oko njega". Značenje: Naglašava potpunu i sferičnu obavijenost Božje prisutnosti. Stvara sliku neprobojne i veličanstvene barijere između Njegovog nebeskog bića i vidljivog svijeta.
5. šatorom svojim Izvornik: סֻכָּתוֹ [sukato] Gramatika: Imenica ženskog roda סֻכָּה (suka - sjenica, šator, koliba) sa sufiksom trećeg lica jednine muškog roda. Značenje: Riječ priziva motiv privremenog boravišta koji se kasnije slavi u blagdanu Sjenica (Sukot). Mračne i burne sile prirode služe tek kao Njegov nebeski, prolazni kraljevski šator tijekom teofanije.
6. tminu voda Izvornik: חֶשְׁכַת מַיִם [cheshkhat mayim] Gramatika: Konstruktni lanac (smikut): imenica ženskog roda u konstruktnom stanju (tmina/tama od) izravno je vezana uz imenicu u množini (vode). Značenje: Ova slika tamnih, kišom natopljenih oblaka naglašava zastrašujuću dubinu i težinu oluje. Voda, koja je na drevnom Bliskom istoku često bila simbol kaosa, ovdje je potpuno podređena Stvoritelju.
7. guste oblake Izvornik: עָבֵי ['avei] Gramatika: Imenica muškog roda u množini, u konstruktnom stanju od korijenske imenice עָב ('av - gusti oblak, oblak). Značenje: Gusti, teški oblaci redovit su vizualni element Božje objave (poput one na Sinaju). Oni simboliziraju snagu, skriveni gnjev, ali i spasonosnu, pravičnu moć kojom Bog vlada svemirom.
Ovaj stih (koji nalazimo u Psalmu 18:11 i, uz manje varijacije, u 2. Samuelovoj 22:12) predstavlja jedan od najsnažnijih poetskih opisa teofanije – Božje objave u sili – unutar Starog zavjeta. Kroz slike guste tame, olujnih oblaka i nepreglednih vodenih masa na nebu, psalmist dočarava sliku suverenog Boga koji silazi u pomoć svome pomazaniku. Svi elementi prirode koji ljudima inače ulijevaju strah i osjećaj nemoći, ovdje su prikazani tek kao prolazni šator i ogrtač Stvoritelja, čime se dramatično naglašava da je čitav svemir poslušan Njegovoj zapovijedi.
Također, stih donosi dubok teološki paradoks o Božjoj naravi: On se istovremeno objavljuje i skriva. Njegova slava i prisutnost toliko su neizmjerne da ih mora obaviti 'tamom' i 'skrovištem' kako bi svijet uopće mogao opstati pred Njim. Tama u ovom kontekstu nije simbol demonskog ili grešnog odsustva svjetla, već slika Njegove apsolutne transcedentnosti i neshvatljivosti. Stih nas uči da čovjek pred otajstvom Boga, pa i onda kada On spašava, može stajati isključivo u dubokom strahopoštovanju.